The reception of Popper in Japan has not been a glorious history up to the present day. There have been numerous misunderstandings and distortions. It is important to record and discuss them in order to learn from them and to make use of his ideas in the Japanese intellectual climate. This is the purpose of the present paper. From the perspective of the reception history, we searched the reasons why Popper has been misunderstood in Japan (especially in four areas: philosophy, economics, history, and political philosophy), and tried to identify some of the factors responsible for this misunderstanding. To this end, we applied the method of “situational analysis” to the Japanese peculiar intellectual situation after the so-called après guerres, rather than by using a chronological order. If the causes of misunderstandings and distortions in Japan can be clarified by means of a situational analysis, we can learn a great deal from this history and can use this knowledge to throw new light on the status of critical rationalism in Japan

After offering an overview of some of the main themes of Popper’s political thought, the paper argues that his account faces two problems relating to institutions. The first is that while Popper stresses the ‘rational unity of mankind’, and the potential for any of us to furnish criticisms of public policy, it is not clear what institutional means currently exist for this to enable this to take place. Second, Popper has stressed the conjectural character of even our best theories. However, at any point, some theories will have fared better in the face of criticism than others, and they may give us important information about constraints on our actions. At the same time, as ordinary citizens we may not be in a good position to understand the theories in question, let alone appraise the state of the specialised discussion of them. There is, it is suggested, a case for thinking of ways to institutionally entrench such fallible theories, especially in the current setting in which social media play an important role

زمینه و هدف: برای جراحی اکسپوز دندانهای نهفته به منظور تسهیل در حرکات ارتودنتیک آنها روشهای مختلف جراحی وجود دارد. هدف از ارایه این مقاله بررسی پی آمد پریودنتال یک نوع روش جراحی (closed flap operation technique) جهت اکسپوز دندانهای نهفته می باشد. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی می باشد و طی سالهای 1380- 1383 انجام شده است. در این مطالعه بیست بیمار (15دختر و پنج پسر) با محدوده سنی 15-20 سال شرکت داشتند. برای آنها روش جراحی closed flap operation انجام شد. در 12 بیمار دندانهای نهفته کانین و سانترال وارد قوس شده و در فانکشن قرار گرفتند لذا پارامترهای پریودنتال شامل عمق شیار لثه، اندازه لثه کراتینیزه و میزان از دست دادن سطح چسبندگی در دندانهای مورد مطالعه اندازه گیری شد. یافته ها: متوسط عمق شیار لثه، 43/0±50/1میلی متر، متوسط میزان لثه کراتینیزه برای دندانهای سانترال 53/0±07/3 و برای دندانهای نیش، 42/0±30/2 بدست آمد. در یک بیمار نیز از دست دادن سطح چسبندگی کلینیکی گزارش گردید. نتیجه گیری: با توجه به میزان عمق مطلوب شیار لثه و لثه کراتینیزه حاصله، به نظر می رسد که روش جراحی فوق مناسب می باشد.

One may say that The Open society and Its Enemies (OS) offered in 1945 the first complete elaboration of the general approach proposed by Karl Popper, namely his ‘critical rationalism’, a bold generalization of the fallibilist falsificationism in the domain of the empirical sciences masterly proposed in Logik der Forschung (1934). The political content of The OS has been critically discussed. Nevertheless, not all people insist on the equally important moral dimension of the book, giving it its unity, I submit. Without morality, no critical discussion, no reason, no open society, let us say in a nutshell. I would argue that according to Popper, a strictly Christian morality of love would not be the appropriate emotional companion of critical rationalism, but that the less demanding moral emotion of sympathy or compassion is perhaps necessary to give it its force against violence. I give some support to this line of argument. In my view, Popper proposed a somewhat unarticulated critical rationalist ‘emotivism’ of sorts. The emotion of compassion is necessary for triggering our moral decisions and values, which are the ultimate basis of the choice for a reason against violence.

Considering the importance of solidarity as a theoretical and political structure and its connection with social harmony, acceptability and political legitimacy, the present research has conceptualized and formulated the problem of solidarity in the context of Iran's multi-ethnic society through the mediation of existing studies. . In the current research, the hybrid method has been used. The sample and statistical population of the research includes selected qualitative studies that have investigated the issue of solidarity and its dimensions in Iran from different aspects and perspectives in the period from 1372 to 1398. After searching in different databases, 500 related articles, books and research reports were identified and finally 54 sources were selected to perform the meta-combination method. Based on the synthesis of studies, solidarity in the multi-ethnic society of Iran has found a problematic situation. The results of the research confirm that the coordinates of solidarity in Iranian society are based on structural contexts and conditions. The main field in which the issue of solidarity in Iran should be established is the acceptance of a reality called "reliability and stability of cultural diversity". Based on the meta-combination of studies, the coordinates of solidarity in Iran's multi-ethnic society, due to "intercultural affinities", "disruption and non-inclusion in ethnic policies", "instability and imbalance of development", "inefficiency of ethnic political management" and "identification disorder". In the meantime, "cultural globalization", "taking role models from ethnic elites", "geopolitics of ethnic areas and transnational interventions" and "ethnic extension" are considered as intervening conditions. Despite the fact that ethnic and religious diversity is recognized as a central sign in the constitution, with this definition, political agents have sometimes resorted to strategies that social suffering and extroversion has formed in ethnic communities.

یکی از رویکردهای توسعه جوامع که اینگلهارت و ولزل، آن را تئوریزه کرده اند، تغییر فرهنگی، از ارزش های بقا به ارزش های ابراز وجود است. با تکیه بر نظریه تغییر فرهنگی، می توان جوامع را به دو دسته کشورهای «بهره مند از ارزش های بقا و بهره مند از ارزش های ابراز وجود» تقسیم کرد. نوشتار پیش رو، با توجه به درگیری ها و چالش های نظری و مفهومی درخصوص کنش جمعی و عدم یکسانی نظر در عنوان گذاری برخی رویدادهای مردمی، درپی پاسخگویی به این پرسش است که «گونه های کنش جمعی در جوامع بهره مند از ارزش های بقا چیستند و چه فرایندی را طی می کنند؟»، ارائه مدل برساخته «چرخه بسته کنش جمعی» برای جوامع بهره مند از ارزش های بقا، تلاشی در جهت پاسخگویی به پرسش این نوشتار خواهدبود که با استفاده از روش های تبیینی- تحلیلی انجام یافته است. در این مقاله، بر اساس مدل برساخته کنش جمعی، «مصر» به عنوان مطالعه موردی بررسی شده است.

The paper offers a distinctive reading of Popper’s work, suggesting that his Logic of Scientific Discovery (LScD) might be re-interpreted in the light of his Open society. Indeed, Popper can be interpreted as criticising certain aspects of his first book, and as a result improving upon them, in his second. It suggests translating what Popper says about ‘conventions’ into his later vocabulary of ‘social institutions’. Looking back, I believe that Popper never intended the language of conventions and decisions to be read individualistically. I remain unsure whether Popper was himself quite as clear about this as he could have been.  My reading makes Popper a pioneer in the sociology of science. Scientific institutions are arenas of political power; but Popper did not discuss the structure and inter-relations of the social institutions of science, or offer a politics of science in the context of his methodology. What is missing from the skeletal sociology of LScD is the politics. We could put it in Popperian terms this way: scientific institutions are both open and closed. They are closed, firmly, to the inexpert, to the non-members; supposedly they are open to the qualified, provided the prerogatives of seniority and leadership are acknowledged. Despite these shortcomings, Popper’s critical and rational approach and his insistence on openness and intellectual honesty are still important today.

مقدمه: عوارض بعد از عمل سزارین نظیر هماتوم زیر جلد، سروما و یا عفونت در اغلب موارد باعث بستری شدن طولانی فرد در بیمارستان و انجام مداخلاتی مانند تخلیه، دبریدمان و ترمیم مجدد محل زخم می شود. بستن زیر جلد و کاهش فضای مرده یکی از روشهای مورد استفاده در کاستن عفونت زخم بعد از عمل سزارین می باشد.هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی نقش بستن زیر جلد با باز گذاشتن آن در ایجاد عفونت زخم بعد از سزارین است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر بصورت کارآزمایی بالینی تصادفی آینده نگر می باشد که خطر ایجاد عفونت زخم را در زنانی که تحت سزارین اورژانس یا الکتیو قرار گرفته بودند ارزیابی نمود. جمعیت مورد پژوهش 336 نفر از زنان حامله ای بود که بر حسب تصادف به گروه مساوی جهت باز یا بستن بافت زیر جلد در حین عمل سزارین تقسیم شدند. به همه زنان مطابق معمول آنتی بیوتیک پروفیلاکسی داده شد. پیامد مورد بررسی در این مطالعه عفونت زخم بود که با ظهور علایمی نظیر ترشح، تورم، حساسیت، قرمزی، سفتی محل برش تشخیص داده می شد. برای ارزیابی داده ها از آزمون کای دو و نرم افزار spss.9 استفاده شد.نتایج: یافته های این مطالعه نشان داد بین گروه ها تفاوت معنی داری از نظر مشخصات دموگرافیک، زایمان، وضعیت عمل وجود ندارد. میزان عفونت زخم مشاهده شده بعد از سزارین در گروهی که زیر جلد بسته بود 11.3% (19 نفر) و در گروه با زیر جلد باز 6.5% (11 نفر) بود.(P<0.05) نتیجه گیری: به نظر می رسد بستن زیر جلد هیچ مزیتی نسبت به باز نگهداشتن آن در عمل سزارین ندارد.